Vis van Vos in Lombok
Op deze pagina verzamelde artikelen en links over Vis van Vos aan de Damstraat in Lombok.
Vis van Vos sluit de deuren
Eind december 2005 sluit Vis van Vos de deuren. "Er is een tijd van komen en gaan" staat op een affiche in de winkel. De tijd van gaan is na 70 jaar gekomen voor deze winkel.
Jopie is alweer in de 80 en dat merkt ze..het is mooi geweest.
Ook haar zoon loopt tegen de 60 en vindt dit een mooi moment om het voor gezien te houden. Voor de trouwe klantenkring is het jammer. Dus koop nog snel je voorraad vis om het nieuwe jaar gezond te beginnen.
Lombox | 28-12-05
Mevrouw de Vos ontvangt Gouden Domtorentje
Mevrouw de Vos, van viswinkel Vis van Vos, heeft tijdens de jaarvergadering van de Winkeliersvereniging Lombok op 3 oktober 2004 geheel onverwacht het Gouden Domtorentje opgespeld gekregen door wethouder Verhulst.
 Aan het einde van de vergadering werd een verrassing aangekondigd. Plots kwamen wethouder René Verhulst, Henk Westbroek, Lies Maliepaard en Guus Haest de zaal binnen. Wat bleek: in het geheim was door hen mevrouw de Vos voorgedragen voor een Gouden Domtorentje van de Gemeente Utrecht.
Rene Verhulst, wijkwethouder en Loco-burgemeester vertelde in zijn toespraak dat haar open houding ten opzichte van iedereen die bij haar in de zaak komt aanleiding was voor de voordracht voor deze erespeld.
>> Lees toespraak
Terwijl Lombok en de bevolking van de wijk veranderde bleef mevrouw Vos elke klant welkom eten, of ze nu bruin, geel, wit waren of lang wit haar hadden (zoals Henk Westbroek vroeger): iedereen was even welkom. En in haar winkel werden geen vervelende opmerkingen over “die anderen” onopgemerkt.
Vis van Vos is een begrip in en buiten Lombok en iedereen krijgt behalve heerlijke vis ook de nodige tips of een ander praatje mee naar huis. De winkel op de Damstraat zit er al van voor de oorlog en heeft zich in de veranderende tijden aan weten te passen aan een nieuw publiek.
Zichtbaar verrast nam mevrouw de Vos het Gouden Domtorentje in ontvangst. Even later werd door alle aanwezigen geproost op deze spontane erkenning.
LomboX | 03-10-04
omhoog
Toespraak loco-burgemeester
mr. L.J. Verhulst
Gelegenheid: Gouden Domtorentje mevrouw Jopie de Vos. Utrecht, 3 oktober 2004
Mevrouw de Vos,
Ik denk niet dat er nog veel mensen in Lombok zijn die er bij waren, mevrouw De Vos, toen u met uw man Gerard startte met een vishandel aan de Damstraat.
Het was 1942. De Leidseveertunnel was net geopend, de Vleutensevaart net vijf jaar gedempt, de Graadt van Roggenweg nog in aanleg. Zoals je op foto's kunt zien reden er nog nauwelijks auto's in de Kanaalstraat. De Luxe Brood- en banketbakkerij Lubro van Gerrit Schmidt zat nog aan de Abel Tasmanstraat.
Utrecht was bezet. Hier om de hoek roofden de Duitsers machines weg bij de fabriek van Hamburger. Een portie poffertjes op het Vredenburg kostte 40 cent, een ei 35 cent, boter 15 gulden per pond. Producten als brood, kaas, melk en aardappelen en ook fietsen en fietsbanden waren op de bon, vis nog niet. Er was zo'n tekort aan brandstof dat een groep Utrechters wagons met kolen bestormden bij het Centraal Station.
Het was een wereld die wij ons als jongere Utrechters nauwelijks kunnen voorstellen waarin u begon vis te verkopen aan de Damstraat. Waarbij uw man nog rondreed met een bakfiets. En nu, ruim 60 jaar later, is Lombok een totaal, een totaal andere wijk geworden. De Kanaalstraat en de Damstraat zijn nu de kleurrijkste winkelstraten van Utrecht. Van ijzerwarenhandel Koenders tot Emek Tapijt & Meubels, je vindt 't pas echt aan de Kanaalstraat en de Damweg.
En u, mevrouw De Vos, bent de afgelopen zestig jaar aan de Damstraat zo ongeveer de constante factor geweest. Lombok veranderde, u bleef volstrekt uzelf, wat betekende dat u altijd als een echte kosmopoliet hebt gereageerd op de veranderingen om u heen.
Het soort mensen dat bij u een zoute haring, een gestoomde makreel of (de laatste tijd ook) een potje sambal komt kopen, is in zestig jaar tijd heel erg veranderd, maar u bent iedereen open en onbevooroordeeld tegemoet blijven treden.
Wie het, ook buiten Lombok, heeft over 'die vishandel aan de Damstraat', krijgt meestal te horen 'o, met die mevrouw die altijd een praatje met je maakt'.
Het is geen wonder dat u de eerste was die werd uitgenodigd een recept te leveren voor het multi-culturele kookboek 'Lombok Kookt' en het zal niemand verbazen dat uw bijdrage een oud-hollands gerecht met schelvis was. Heerlijk als afwisseling met de Turkse aubergineschotel en de gebakken sardines op z'n Marokkaans.
 Het is geen wonder dat sommige bewoners van Lombok u zo'n beetje als hun tweede moeder beschouwen, ik heb eigenlijk de indruk dat u als het ware de tweede moeder van heel Lombok bent. Een vrouw die zozeer zichzelf is en daarbij vanachter de toonbank zodanig een bindende factor is in haar wijk, aan zo'n vrouw reiken burgemeester en wethouders van Utrecht uit waardering voor haar betekenis voor de stad maar al te graag een Gouden Domtorentje uit.
Gemeente Utrecht | 03-10-04
omhoog
Tolerante visverkoopster krijgt gouden Domtorentje
In de viswinkel Vis van Vos aan de Damstraat in de Utrechtse wijk Lombok van Jopie de Vos ( 79) is iedereen een ‘ liefie’. Jong, oud, blank, zwart. Maar is Jopie tolerant? Ach ja tolerant. Wat zal ze daarop zeggen. ,, Ik laat gewoon iedereen in z’n waarde. Dat gaat vanzelf.’’
Onbeduidend voor haarzelf, maar voor de Utrechtse wethouder Verhulst was die tolerante houding reden genoeg om Jopie de Vos na ruim zestig jaar trouwe dienst in Vis van Vos in het Utrechtse Lombok, gistermiddag te onderscheiden met het gouden domtorentje, bedoeld voor actieve Utrechters. De nietsvermoedende Jopie werd gisteren tijdens de ondernemerslunch in Hart van Lombok bekroond en toegesproken door Verhulst en zanger Henk Westbroek. Verhulst noemde De Vos een constante factor met voorbeeldfunctie in een wijk die veranderde. Volgens Westbroek, die als jongetje al bij Vos vis kwam halen, wist zij ‘ goed terloops een corrigerende, verbale beuk uit te delen’ aan iemand die zich niet tolerant gedroeg. Jopie, alias moeder, oma of mevrouw De Vos voor zo’n beetje alle Utrechters, werkt vanaf 1942 in de viswinkel, sinds 1968 samen met zoon Roy. De bijna tachtig jaar is haar niet aan te zien. Ze is slank, statig, vief. Het grijze haar strak naar achteren in een knot. Vis is gezond, zo blijkt maar weer. Ze begon als hulp in de winkel die haar man Gerard - die drie jaar geleden overleed - in 1939 in de Damstraat opende. Daarnaast werkte ze bij drukkerij Boekhoven. Tot er in de oorlog te weinig papier was om bij Boekhoven te blijven.
Toen in 1953 Indiërs naar Lombok kwamen, vroegen zij naar indische kruiden, knoflook en sambal. De Vos: ,, Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik haalde het in de winkel.’’ Nu liggen ze tussen tientallen andere kruiden van ver, amandelsnippers, gamba’s, botervis en tilapiafilet.
Ze gaat nog wel een paar jaartjes door, verzekerde Jopie gisteren. ,, Stoppen? Ben je gek. Zeker om acht uur ‘ s ochtends kant en klaar - krant gelezen, koffie op - tussen vier muren gaan zitten. Nee hoor. Ik werk al vanaf mijn veertiende, nooit iets anders gedaan. Wilde ik ook niet. Ik heb geen begonia’s waar ik achter kan gaan zitten en die vier muren zeggen ook niks. Nee hoor, hier zie ik de mensen, hier praat ik met ze. Ja, ik ben een kletskous hoor.’’ Ze buigt naar voren, legt haar hand op je arm, fluistert: ,, Soms moeten de mensen wel lang wachten hoor, op hun vis.’’ Ze schatert alweer: ,, Maar ja, dan komen mensen van vroeger hier langs, weet je wel? Hebben we het toch even over vroeger, waar ze op school zaten, waar ze nu wonen en waar ze werken. Bent u d’r nou nog steeds, zeggen ze dan. Zo gaat dat, hè.’’
Utrechts Nieuwsblad | Pauline Weseman 04-10-04
omhoog
|
