 |
Pijn om sluiting zit heel diep bij sojafabriekHet bureau van Cees Oomen (51), adjunct-directeur Utrechtse sojafabriek Cereol Benelux in Oog in Al, ligt gedeeltelijk op zijn kant.Intussen ruimt hij zijn bureaulade leeg. Oomen scant de papieren en gooit het merendeel in de prullenbak. Hij stuit op een brief gedateerd 21 december 1998 van Leefbaar Utrecht. Daarin schrijft de fractie voor behoud van de fabriek op deze locatie te zijn, met een gedegen vergunning en controle op naleving. De brief eindigt met ‘een sojarijk nieuwjaar’.,,Toen zaten ze nog in de oppositie,’’ concludeert Oomen, droogjes. Maandag wordt de fabriek officieel overgedragen aan de gemeente Utrecht, die de fabriek voor ruim 17 miljoen euro uitkoopt. Na jarenlange klachten van omwonenden over geluid-, stank- en verkeersoverlast. Na de ramp in Enschede, twee jaar geleden, kwam daar de angst voor explosiegevaar nog eens bij. De afgelopen twee maanden zijn Oomen, algemeen directeur E.van Korlaar (54) en een handjevol personeelsleden achtergebleven om de ontmanteling van de fabriek te begeleiden. Alsof de duvel er mee speelde, raakte twee weken geleden een monteur die bezig was een machine te demonteren zijn arm kwijt en had Oomen nog twee dagen de arbeidsinspectie over de vloer. Het personeel werd eind mei officieel ontslagen. Van de 57 werknemers zoeken er nog tien een baan, onder wie beide directeuren. ,,Mijn leeftijd speelt mij parten. Ze zijn wel zo eerlijk om me dat ook te vertellen’’, zegt Oomen. Hij heeft nog handenvol werk om het kantoor leeg op te leveren. ,,Ik zal hier zaterdagmorgen ook nog wel zijn en dan moet het gebeurd zijn. Ik heb er een paar jaar voor nodig om straks zonder emoties in de buurt van de fabriek te kunnen rijden. Altijd keek ik of er rook uit de schoorsteen kwam als ik ‘s morgens vanaf de snelweg de afslag naar de fabriek nam.’’ Oomen is moe, doodmoe. Op het moment dat hij het zegt, stopt hij en verbijt hij zich om zijn emoties niet de vrije loop te laten. ,,Waarmee wij hier worstelen is dat iIk ben ervan overtuigd dat we alles hebben gedaan wat we konden om de overlast binnen de perken te houden.’’ Hij toont een kaart van een omwonenende: ‘Je gaat ons verlaten, veel geluk, succes en tot ziens’. En een gefaxte tekst: ’Cereol, wij zullen missen je wild uitslaande stoom, je schepen, geuren en kleuren, in ieder weer een andere toon. Stad, waakt over uw industrieel erfgoed.’ ,,We krijgen nu van alle kanten reacties uit de buurt. Bij de poort komen mensen vertellen dat het een schande is dat we weg moeten. Dat is prettig, maar een beetje te laat. Ik heb altijd beweerd dat een kleine minderheid ons weg wilde hebben. Dat mag, we leven in een vrij land waar je je mening mag geven. Maar de politiek neemt het besluit. Hhet is absurd om 17 miljoen euro neer te tellen voor zó’n probleempje.’’ Oomen houdt zijn duim en wijsvinger een beetje van elkaar. ,,Het is geld over de balk smijten.’’ Voor directeur Korlaar, die 24 jaar aan het roer van de fabriek heeft gestaan, is het klip en klaar: ,,Wij zouden er nog geweest zijn als Leefbaar Utrecht niet aan de macht was gekomen.’’ Oomen: ,,Ik weet nog goed dat we zaterdag 13 mei twee jaar geleden het nieuws hoorden van de ontploffing van de vuurwerkfabriek in Enschede. Nu komen ze ook weer bij ons, zei ik diezelfde middag tegen mijn vrouw. Ik kreeg gelijk. Cereol zou nóg gevaarlijker zijn dan de vuurwerkfabriek, werd beweerd. De grootst mogelijke onzin, kan ik verzekeren. En omdat de risico’s acceptabel waren volgens onderzoek, bleef nog maar één ding over. Dat was ons uitkopen.’’ De machines die nog gebruikt kunnen worden, zijn inmiddels vervoerd naar andere vestigingen van Cereol in Europa. De werknemers mogen hun eigen bureau en de pc mee naar huis nemen. Althans, voor degenen die het op kunnen brengen om nog een keer terug te komen. Want de pijn bij Cereol zit diep, heel diep. Utrechts Nieuwsblad |28-06-2002 |
 |
 |
